sasa-toliis-
Stories

Μπαμπά, ζήτα από τον Τόλη να σου πει τον «ανεπανάληπτο»

Ο πατέρας μου ήταν 78 χρόνων όταν πέθανε. Εγώ είμαι 40. Oι δίδυμες κόρες μιας αγαπημένης μου φίλης είναι 17 ετών. Ο ανιψιός μου έγινε 8μηνών. Ξέρετε τι κοινό είχαμε και, είμαι βέβαιη πως θα έχουμε; Ότι ακούγαμε με την ίδια λατρεία, με το ίδιο πάθος τον Τόλη και το ίδιο θα συνεχίσουμε να κάνουμε όλες τις επόμενες δεκαετίες . Και αυτή μπορεί να θεωρηθεί η πιο μεγάλη αναγνώριση για έναν καλλιτέχνη. Να ενώνει γενιές, να ξεπερνά τις διαφορές ηλικίας και να απευθύνεται σε όλα τα κοινά. Και το έκανε όχι μόνο γιατί είχε μια τόσο σπουδαία φωνή, αλλά και γιατί ήταν Άνθρωπος. Και ο άνθρωπος δεν έχει ηλικία.

Όποιος διατρέξει σήμερα το διαδίκτυο θα διαπιστώσει τη θλίψη που επικρατεί και μόνο στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Βοσκόπουλου. Ουδείς είχε να πει άσχημη κουβέντα για τον πρίγκιπα. Εμείς, δε, οι δημοσιογράφοι απολαμβάναμε κάθε συζήτηση μαζί του, διότι ήταν αληθινός, δεν προσποιείτο.

Ποιος δεν έχει κλάψει με τα τραγούδια του, ποιος δεν έχει καψουρευτεί με τα τραγούδια του, ποιος δεν έχει απογειωθεί με τα τραγούδια του. Γιατί ο Τόλης είχε μια μαγεία. Προσοχή. Δεν αναφέρομαι μόνο στη μαγεία της φωνής του, αλλά και στο μύθο της ζωής του. Λέγαμε για καψούρες και ο νους μας πήγαινε σε αυτόν. Λέγαμε για πάθος και η σκέψη μας πήγαινε σε αυτόν.




Προσωπικά μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είχε τον Τόλη ως κάτι πολύ ξεχωριστό. Ο πατέρας μου, που δυστυχώς έχασα πριν τρεις μήνες, είχε το παρατσούκλι «Γιασάν». Ήταν κιμπάρης, λαϊκός, αυθεντικός γλετζές παλαιάς κοπής. Επί χρόνια ένιωθα πως κάποιο αόρατο νήμα της ζωής τον έκανε να μοιάζει με τον Τόλη. Όχι γιατί ήταν ανεπανάληπτος για εμένα, όπως για τους περισσότερους έλληνες ο Τόλης. Αλλά γιατί ο πατέρας μου ζούσε τη ζωή του μέχρι το τέρμα, με όποιο κόστος για τη ζωή του.

Δεν θα ξεχάσω τα τελευταία χρόνια τις μοναδικές βραδιές στο Baraonda. Εκεί που κανείς νόμιζε ότι ο χρόνος έχει γυρίσει πίσω στις αθώες δεκαετίες του 60’ και του 70’.

Ο Τόλης εδώ και χρόνια αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρά ταύτα, με το που ξέκλεβε ένα «μισό ναι» από τους γιατρούς, επέστρεφε στις πίστες, όπως κάποιος επιστρέφει σπίτι του. Ίσως γιατί εκεί ένιωθε καλύτερα από πουθενά αλλού, ίσως γιατί αυτό εντέλει ήταν που του έδινε τόσο ζωή και τον μεταμόρφωνε στον Έλληνα Φρανκ Σινάτρα, όπως κάποιοι τον σχολίασαν στα social media.

Σε κάποια γωνιά- εκεί που δεν ξέρουμε που- είμαι βέβαιη ότι ο πατέρας μου θα συναντήσει τον Τόλη. Μπαμπά, ζήτα του να σου τραγουδήσει το «ανεπανάληπτος θα είμαι εγώ για σένα».

Aποδοχή Cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies της Google ή/και άλλων παρόχων διαφήμισης για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.

Διαβάστε περισσότερα