Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης  σε συνέντευξη που παραχώρησε, μιλά για τα παιδικά του χρόνια, τους φόβους του αλλά, τη σχέση του με το ρατσισμό και τις επισκέψεις με τον πατέρα του στο Δαφνί.

Μου είχες πει κάποτε ότι, όταν ήσουν παιδί, ακόμα και ένα ζευγάρι αθλητικά ήταν πολυτέλεια. Όταν μεγαλώνεις χωρίς χρήματα, μαθαίνεις να τα σέβεσαι;

Σαφώς. Έχει να κάνει με την παιδεία των γονιών σου. Πάρε παράδειγμα από ανθρώπους γύρω σου που δεν είχαν χρήματα και απέκτησαν ξαφνικά. Είδες πως έγιναν τα παιδιά τους? Ως οικογένεια, δεν θέλαμε να έχουμε. Ή μάλλον θέλαμε να έχουμε για να μπορούμε να τα μοιραζόμαστε. Ήταν ένα ευλογημένο μάθημα. Ως παιδί δεν κράτησα κανένα από τα παιχνίδια μου. Τα έδωσα όλα.

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

-Ποια ήταν η τελευταία φορά που δεν είχατε να πληρώσετε το ενοίκιο σας;

Το 2003 και το 2004. Δυσκολευόμουν γενικότερα. Όχι μόνο για το ενοίκιο. Μετά μου δόθηκαν ευκαιρίες. Ήμουν πολύ τυχερός, αλλά δεν έκανα και σπατάλες ποτέ.

Ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης εξομολογείται τον μεγάλο του φόβο

Ο ήρωας του έργου γυρνάει πίσω από τους φόβους του. Ποιος είναι ο δικός σας μεγαλύτερος φόβος;

Να χάσω το μυαλό μου.

Στην Ελλάδα υπάρχει ρατσισμός;

Σαφώς και υπάρχει. Γιατί είμαστε μια χώρα που τα πρεσβεύει όλα αυτά και μάλιστα και ιστορικά.

Μέσω της συνέντευξης καταλαβαίνει κανείς τις αρχές που έχει πάρει ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης από τους γονείς τους και ιδίως η περιγραφή ότι μικρός τον πήγαιναν στο Δαφνί για να βοηθούν συνανθρώπους τους.

Έχετε αντιμετωπίσει κάποιον ρατσιστικά;

Ποτέ και ευχαριστώ τον πατέρα μου γι αυτό. Θυμάμαι από παιδί με έπαιρνε και πηγαίναμε στο Δαφνί να δώσουμε τσιγάρα. Λόγω της μητέρας μου, στην Αγγλία έκανα παρέα με παιδιά από όλες τις εθνικότητες. Οι φίλοι του πατέρα μου είχαν υιοθετήσει παιδιά από την Αφρική. ’λλοι ήταν εξαιρετικοί καλαμπουρτζήδες και ομοφυλόφιλοι. Στην ζωή μου υπήρξε μια Βαβυλώνα ανθρώπων που με έκαναν να τους αγαπήσω τον καθένα ξεχωριστά για τις ιδιαιτερότητες του. Επίσης, δεν έχω λυπηθεί ποτέ κανέναν. Αντίθετα, έχω στενοχωρηθεί πολύ για κόσμο.

Δαδακαρίδης