Επιστροφή στην Κανονικότητα
Επιστροφή στην Κανονικότητα Θανάσης Φουσκίδης Δημήτρης Κουνιάς Γιώργος Νόκος
Μην χάσετε την εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα με πλούσιο ρεπορτάζ και πολλές αποκαλύψεις
435_2
Media

Μην χάσετε την εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα με πλούσιο ρεπορτάζ και πολλές αποκαλύψεις

Διαβάστε στην εφημερίδα παραπολιτικά που κυκλοφορεί σήμερα σε όλα τα περίπτερα όλης της χώρας αποκαλυπτικά ρεπορτάζ και ειδήσεις που θα συζητηθούν.

*Ομάδες, βαρόνοι, ρήγματα, διάσπαση

Που οδηγεί ο εμφύλιος που ξέσπασε στον ΣΥΡΙΖΑ

*Διερευνητικές

Η στρατηγική του Μητσοτάκη και οι παγίδες

*Η Νίκη Κεραμέως μιλάει στα «Π«

Όλος ο χάρτης αλλαγών στα Πανεπιστήμια

*Παρασκήνιο στο ΚΙΝΑΛ 

Ξεκίνησε η μάχη της διαδοχής

*Ανοίγει τη Δευτέρα η αγορά

30.000 εμβολιασμοί ημερησίως για να σωθεί το καλοκαίρι

*98.000.000 ευρώ χρωστάει η ΕΕΑΑ σε δήμους της χώρας



Διαβάστε αύριο στο Secret

*Η Τζένη Μπαλατσινού στο «S» για τον Κικίλια JR

*Οι ευθύνες της V+O στην πώληση της εταιρίας

*Το ΚΕΦΟΜΕΠ καθυστερεί τα πρόστιμα Καμμένου

*Ο ΟΠΑΠ τυπώνει τα δελτίο ΚΙΝΟ και στοιχήματος στην Τουρκία

*Στη Βουλή ο νόμος για τα ΜΜΕ

*Χρεώνουν στον ΙΒΑΝ πρωτοσέλιδα της Δημοκρατίας





Μαζί με την εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ  και το αριστούργημα το μεγάλου λογοτέχνη Νίκος Καζαντζάκης «Ο βραχόκηπος»

Η μεγάλη προσφορά με τα έργα του Νίκου Καζαντζάκη συνεχίζεται

Με το βιβλίο αυτό ολοκληρώνουμε τη σειρά με τα σπουδαιότερα έργα του διαχρονικού Έλληνα λογοτέχνη που αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για όλους τους Έλληνες αλλά και για τις επόμενες γενιές αναγνωστών.

«[...] Οι Σπασμένες Ψυχές είναι έργο τέλεια αρνητικό. Όλα τα πρόσωπά του είναι σπασμένα. Κι ο Ορέστης κ’ η Χρυσούλα, κι ο Γοργίας. Ο Ορέστης κλεισμένος στο γραφείο του ξόδεψε τα νιάτα του σε δογκιχώτικα κονταροχτυπήματα. Χιλιάδες ιδέες, ωραίες μέσα στα βιβλία, κωμικές μέσα στη ζωή, αεροκυματίζουν στο μυαλό του. Χιλιάδες μέσα του ιδιότητες, ωραίες μα αντιφατικές κ’ επομένως ολέθριες, αναταραζόντανε ασυστηματοποίητες, απειθάρχητες, χωρίς καμιά κατεύθυνση ορισμένη, δέρνοντας πότε δω, πότε κει. Πότε τόνε ρίχναν ακράτητο στο κήρυγμα μιας καινούργιας Θρησκείας, πότε στο φριχτό κρεβάτι μιας γυναίκας, πότε στην έκσταση των μουσείων, πότε στην απογοήτεψη και το σκεπτικισμό. Δεν ξέρει ο Ορέστης τι θέλει, μήτε τι μπορεί να θέλει. [...] »Τίποτα το ενιαίο, το συστηματικό, το πειθαρχημένο. Τον έδερνε μια αναρχία τέλεα ρωμαίϊκη. [...] »Έσπασε από την πρώτη μέρα που βγήκε στον καθαρόν αέρα όξω από το γραφείο του και μίλησε τόσο ορμητικά, ωραία κ’ επιπόλαια• επιπόλαια, γιατί η ζωή είναι αλλιώς, είναι πιο σκληρή η ζωή και πιο ανυπόταχτη και δε σκλαβώνει αυτή έτσι εύκολα τον καταρράχτη της στα γεωμετρικά, κανονικά αυλάκια που της χαράζει ο κάθε ανθρωπάκος. »Ρίχτηκε ο Ορέστης εναντίον τής Πραγματικότητας, πολύ απότομα και δογκιχώτηκα, κ’ έσπασε. Δεν έμαθε ο Ορέστης (κ’ είναι θανάσιμη για τον κάθε οργανισμό αυτή η άγνοια), δεν έμαθε με τι τρόπο πρέπει να πολεμήσομε την Πραγματικότητα και να προσπαθούμε να τη φέρνομε στα νερά μας. Η Πραγματικότητα είναι σαν τα δυνατά κι άγρια ζώα. ʼμα τη χαδέψεις λίγο, άμα την αγαπήσεις, κυλιέται στα πόδια σου και σου γλείφει τα χέρια. Αν αντάρτικα ριχτείς καταπάνω της, το ξύλινο κοντάρι σου σπα, κι όχι μόνο δεν κατορθώνεις τίποτα, μα και μπορεί μ’ ένα κίνημα του χοντρότατου χεριού της να σε κάμει χίλια κομμάτια. [...] »Η Χρυσούλα πάλι, από τις γυναίκες τις ευγενικές κ’ ευκολόσπαστες, που στις φλέβες τους δεν τρέχει αίμα, γάλα μόνο και ροδόσταμο. [...] Η πολλή της καλοσύνη την είχε αφοπλίσει απ’ όλα τα όπλα, όχι μόνο τα επιθετικά μα και τ’ αμυντικά, που χωρίς αυτά σκοτωνόμαστε στον αγώνα τής ζωής. [...] Λυγίζει, σκλάβα τής Καλοσύνης και της Αγάπης, στριγμώνεται σε μια γωνιά τής κάμερας, χαμογελά και πεθαίνει. »Κ’ είναι κι ο Γοργίας, που ζει και δε ζει, παραμιλεί και δε μιλεί, κοιτάζει και δε βλέπει. Προγονόπληχτος παραδέρνει σε κόσμους ωραίους μα ανύπαρχτους και δεν μπορεί ποτέ του να νιώσει πως κάμποσα χρόνια περάσανε από την “εν Σαλαμίνι” ναυμαχία. Αφαιρεμένος, ονειροπλανταγμένος. Τόνε κλέφτουνε μια μέρα κι αντί να πάει στην αστυνομία να καταγγείλει την κλεψιά, πάει στην Αφροδίτη τής Μήλου να της πει τον πόνο του. [...] Άνθρωποι κ’ οι τρεις σπασμένοι. άνθρωποι με ωραιότητες μέσα τους, μα με τόση επιπολαιότητα κι ονειροπόλα αντίληψη, που μήτε ωφέλιμοι είναι στην κοινωνία μήτε καν βιώσιμοι. Μέσα τους έχουνε το χαμό τους. Και τους σακάτηδες αυτούς η Ζωή, καλύτερη διοργανωμένη ανθρώπινη αστυνομία, τους σαρώνει ένα πρωί όλους κι αφήνει τη θέση αδειανή για άλλους οργανισμούς πιο δυνατούς (ας είναι και πιο παχύδερμοι) και πιο προσαρμοσμένους στην αληθινή τριγύρω τους ζωή. Βλέπετε ήτανε αδύνατο παρά αρνητικά να γραφούνε οι Σπασμένες Ψυχές. [...]»

Aποδοχή Cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies της Google ή/και άλλων παρόχων διαφήμισης για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.

Διαβάστε περισσότερα